Ruim 1,5 maand geleden, toen er wel al corona in Nederland was, leek er voor mij nog geen vuiltje aan de lucht. In alle eerlijkheid dacht ik dat het niet zo’n vaart zou lopen en als iemand gezond en fit was, was ik het wel. Ik maakte mijzelf wijs dat iedereen het zou kunnen krijgen behalve ik natuurlijk. Daarmee creëerde ik een soort schijnveiligheid voor mijzelf.

Ik ben ondernemer en coach. Samen met lifecoach Martijn Smit heb ik een bedrijf. Wij ondersteunen mensen om te zien en voelen dat ze meer zijn dan ze denken, meer kunnen dan ze denken en dus eigenlijk veel groter zijn dan ze denken. Dit doen wij door onder meer coaching, opleiding, evenementen en (sociale) projecten. Hier gaat heel veel tijd en liefde inzitten en het mooie ervan is, het voelt niet als werk. Naast ondernemer zijn, was ik gemiddeld 5 keer per week te vinden bij Crossfit Amsterdam, liep ik ruim 2,5 uur per dag met mijn hond Joep (een boxer van 2,5 jaar) en had ik een druk sociaal leven met familie en vrienden.

Niets aan de hand dus. Totdat ik mij 4 weken geleden niet helemaal fit voelde en besloot om even niet te gaan trainen. Die week had ik regelmatig steken op mijn borst, rug en tussen mijn schouderbladen. De pijn was niet constant aanwezig maar kwam en ging. Na bijna een week niet te hebben gesport, de maatregelen waren vanuit de overheid toen al aangescherpt en de sportschool was dicht, besloot ik een stukje te gaan rennen met Joep. Na 5 minuten waren de steken in mijn borst zo pijnlijk dat ik niet door kon rennen. Ik voelde wel dat het niet helemaal lekker zat maar maande mijzelf tot rust. Maar de volgende dag met gewoon zittend werk bleef ik pijn houden waarbij ik ook uitstraling had naar mijn kaken en rillingen had op mijn rug.

Toen ik een dag later na het uitlaten van de hond niet meer wist hoe ik moest zitten, staan of lopen van de pijn heb ik na lang twijfelen en meerdere gesprekken met mensen toch de stap genomen om de huisartsenpost te bellen. Ik bedoel, ik? Naar het ziekenhuis? Nee toch? En dan ook nog wel de gedachte dat ik geen aansteller wilde zijn. Die avond werd ik opgenomen op de eerste harthulp en zat ik ineens in het medische circuit. Ik, die al meer dan 10 jaar niet ziek was geweest en überhaupt nooit naar de huisarts gaat. Op een CT Scan van mijn longen was wel een infectie te zien maar geen reden om mij in het ziekenhuis te houden. Ben ik bijna vergeten te vertellen HOE lief alle mensen in het ziekenhuis waren.

Vanaf dat moment moest ik thuisblijven in quarantaine en mocht ik in ieder geval niet het huis uit. Joep werd opgevangen en vanaf dat moment was ik alleen thuis. Er volgde een week van koorts, hoesten, verkoudheid, rillingen en als ik aan de betere hand leek, kwam er weer een nieuwe golf. Boodschappen werden voor de deur gezet en ik was 24 uur bezig met beter worden. Dat was ook het moment waarop ik bang werd. Ik was toen nog niet getest maar ik had wel een slecht voorgevoel. Het enige wat ik kon doen, was rustig aan, ziek zijn en voelen hoe er een gevecht in mijn lichaam plaatsvond waarbij ik alleen maar kon wachten.

Na 2 weken werd ik benauwd en ben ik wederom opgenomen in het ziekenhuis. Daar was de uitslag van de test weliswaar dubieus, maar dat kon er ook op duiden dat ik aan de beterende hand was. Mijn CT-scans lieten duidelijk zien dat ik wel degelijk corona had. Wat ik vervolgens in het ziekenhuis gezien, gevoeld, gehoord en ervaren heb is heftig. Het meest confronterende was het moment waarop ik erachter kwam dat zelfs zo’n vitaal mens als ik een virus kan krijgen. Een virus dat dodelijk kan zijn. Uiteindelijk ben ik na 1,5 dag weer naar huis gegaan omdat ik stabiel was. Inmiddels was ik al 3 weken alleen thuis en dat heb ik op momenten als erg lastig ervaren. Helemaal geen contact met de buitenwereld.

Nu, sinds een aantal dagen vrij van corona, begint het pas echt. Samengevat zijn er 3 zaken die de komende periode aandacht zullen vragen in mijn herstel:

  1. Het vertrouwen in mijn lichaam terugkrijgen. Bij ieder kuchje, of pijntje schiet toch weer door mijn hoofd, oh nee!
  2. Het besef dat ik sterfelijk ben. Dat ik een virus heb gekregen dat ook dodelijk kan zijn.
  3. Geduld hebben. Mentaal- emotioneel verwerken wat ik de afgelopen weken heb meegemaakt en gezien van dichtbij heeft tijd nodig.

Maar, los van mijn ervaringen biedt deze situatie ook mogelijkheden voor mij. Een daarvan is om vanuit een groter perspectief te kijken naar mijn ervaring. Ik heb mijzelf regelmatig de vragen gesteld: WAAROM maak ik dit mee? WELKE mogelijkheid biedt deze situatie mij? Het antwoord is zo helder. Ik ben mij er bewust van geworden dat ik weerstand voelde op het toelaten van mijn angst. Dus hoe ik in het moment omga met wat ik voel. Toen ik ten volle en onvoorwaardelijk mijn angst toeliet vanuit eigenaarschap, kwam er heel veel ruimte. Per slot van rekening is het mijn angst, die overkomt mij niet, die creëer ik zelf. Mijn ervaring is dat iedere situatie informatie en mogelijkheden biedt om te kunnen groeien en ontwikkelen.

De komende periode wil ik jullie meenemen in mijn groei en ontwikkeling op dit vlak. Maar ook als je naar aanleiding van mijn verhaal een vraag hebt, jezelf hierin herkent of gewoon nieuwsgierig bent, hoor ik het graag.

Een gezonde warme groet,

Edith Bosch

People reacted to this story.
Show comments Hide comments
Comments to: Toen kwam corona ineens heel dichtbij…
  • Avatar
    april 14, 2020

    Ik zou graag een verder verdiepend ervarings-perspectief hebben. Dat geeft me wat beter beeld op de ziekte.
    Hoe ziek was je? Wat vertelden de artsen? Was jij wellicht een van de milde patiënten? Hoe omschrijf je je eigen beeld?
    Maar nu: Hoe aangetast zijn je longen?
    Kan dat herstellen?
    Zou je nu (en voor altijd?) uitgeteld zijn als je olympisch moest uitkomen?
    Merci voor je openheid!

    Reply
Write a response

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Attach images - Only PNG, JPG, JPEG and GIF are supported.

Rubrieken

Care4corona Fotowedstrijd

Tentoonstelling fotowedstrijd

Van zaterdag 8 augustus t/m zondag 20 september zal de tentoonstelling PANdemIC in Museum Hilversum te zien zijn met foto’s van de Care4Corona Fotowedstrijd. Reserveer kaartjes voor de tentoonstelling

Hou me op de hoogte?

Schrijf je in en blijf per mail op de hoogte van nieuwe artikelen:

Door je in te schrijven ga je akkoord met onze Privacyverklaring.

Login

Welcome to Typer

Brief and amiable onboarding is the first thing a new user sees in the theme.
Join Typer
Registration is closed.