Liesbeth Chamuleau is journalist en kon haar goede vriendin Dorien niet opzoeken toen haar vader ziek werd en uiteindelijk overleed door corona. Gelukkig heeft ze haar inmiddels opgezocht en alsnog over deze zware en verdrietige tijd met haar kunnen spreken. Ze schreef er dit verhaal over.

Middenin de bosrijke omgeving van Apeldoorn, net buiten de gebaande paden, ligt het oude, imposante landhuis van familie De Bruijn. Zodra ik uit de bomentunnel rechtsaf het zandpad oprijd, zie ik het witte huis al in de verte opdoemen. Omringd door eindeloze weilanden, pony’s, koeien en alles wat doet denken aan vakantie en avontuur. Een oase van rust en warmte. Hier op de boerderij van De Bruijn is iedereen altijd welkom.

Verdriet en saamhorigheid

Dorien staat me al op te wachten bij het hek. ‘Niet aanraken hoor,’ zegt ze. We hebben hier allemaal corona gehad. En ook al zijn we klachtvrij, we doen net of we het nog hebben’. Hoe graag had ik haar even in mijn armen willen sluiten en echt willen laten voelen dat ik zo met ze meeleef. Samen lopen we door het bos, langs de weilanden, terwijl ze me vertelt over de laatste weken die ze hier hebben beleefd. Het verdriet maar ook de intense saamhorigheid. Doriens vader Frans overleed begin april aan corona, hier in Wiesel.

Operatie en amputatie

Frans had al een tijdje een kwaadaardig sarcoom in zijn been die hem ondraaglijke pijn bezorgde. ‘En papa was geen watje, dus als hij zei dat ‘het wel wat pijnlijk was’, dan wisten we dat het menens moest zijn’. En dat was het. Onderzoek wees uit dat het een snelgroeiende tumor was. Om uitzaaiingen te voorkomen was amputatie de enige optie. ‘Dat moest dan maar’ had Frans laconiek gereageerd. ‘Zo knap dat hij zo positief was’. Dorien had ‘m eigenlijk nog nooit horen klagen. ‘Daar schoot je niks mee op’, zo zei hij. Vlak na de operatie kwamen mijn jongens, zijn kleinzonen, op bezoek. In plaats van verdrietig te zijn, lachte papa ze toe en riep: ‘hebben jullie wel allebei je benen nog?’.

Toch uitzaaiingen

Na zijn revalidatie, zag Frans zichzelf nog wel een paar jaar de boerderij runnen vanuit zijn rolstoel, met wat hulp dan. Maar zover mocht het niet komen. Toen hij net weer thuis was, kreeg hij opnieuw pijn. Op 20 maart, de dag voor zijn 85e verjaardag, kregen ze het slechte nieuws dat er toch uitzaaiingen waren. Even moest hij nog terug naar het ziekenhuis voor een bestraling om de groei van de tumoren te remmen. Waarschijnlijk liep hij toen corona op. ‘Bijna wilden ze hem niet naar huis laten gaan’, vertelt Dorien. ‘Maar een ding wisten we zeker: hij moest en zou hier, op zijn geliefde boerderij, in zijn Wiesel, omringd door zijn gezin en dierbaren, zijn laatste adem uitblazen. Nergens anders.’ En dat gebeurde op 6 april.

Corona kolonie

‘Ondertussen was iedereen ziek geworden: eerst mijn moeder, mijn zus en ik, daarna mijn broer en onze gezinnen. Met twaalf coronagevallen noemden we onszelf de Corona kolonie. Eigenlijk waren we blij dat we het allemaal hadden want dan konden we tenminste dicht bij elkaar zijn’. En met het mooiste weer van de wereld is dit een ideale plek om samen te revalideren. Juist in de lente is het hier zo onbeschrijfelijk mooi. De kleuren, de bloesem, de lammetjes en de geitjes, jong leven en oude herinneringen. ‘Het was intens verdrietig maar het bijzondere was dat we zo samen waren. Samen verdriet deelden. Maar ook samen plannen maakten voor de toekomst.’

Terug in de tijd

Eigenlijk waren ze sinds de kinderen op hun achttiende uit huis vertrokken om te gaan studeren, niet meer zo lang en intens samen geweest als gezin. ‘Zo ben je zomaar weer dertig jaar terug in de tijd. Eerst nog met papa erbij, terwijl we beurtelings bij zijn bed zaten. Daarna hebben we samen zijn afscheid geregeld. Ook al mocht het alleen maar ‘klein’ toch was het heel bijzonder. Zelfs na dertig jaar, verval je toch snel weer in de ‘oude’ patronen van vroeger. We beginnen ons dus zelfs alweer te ergeren aan sommige dingen. Zo komen we erachter dat mijn moeder eigenlijk best slordig is. Dat was me vroeger nooit zo opgevallen. Of ik was het gewoon vergeten’, lacht Dorien.

Zoals hij het wilde

Samen springen ze nu bij waar nodig. Doriens zus Marieke beheert de website en regelt nu de verhuur van de camping en de kamers in het huis terwijl haar broer Max en zij zelf als vanzelfsprekend de boerderij-taken op zich nemen. ‘Best een klus want normaal vertelde papa altijd precies wat je moest doen. En het moest vooral precies zoals hij het zei. Anders moest ie het weer opnieuw doen. En dat wilden we niet. Het was niet makkelijk om hem te helpen, maar wel leuk.’

Verweven met papa

‘Eigenlijk sprak ik hem het meest als ik meeliep om klussen te doen’, vertelt Dorien. ‘Bijvoorbeeld de pinken te verplaatsen, de stroomhekjes van de weilanden nalopen en herstellen én alle andere boeren-klusjes. Tussendoor vroeg ie dan hoe het met me ging en maakten we grapjes over van alles en nog wat. En we deelden inzichten. Papa had best een uitgesproken mening, ook al zei hij nooit zoveel. Maar je kon wel zien dat ie ervan genoot als we er waren. Nu ik hier zonder hem ‘aan het werk ben’, is het toch net alsof hij met me meeloopt. Zolang ik hier ben mis ik hem nog niet zo, want het voelt alsof hij er nog is. Hij is immers verweven met alles wat je hier ziet. Alle schuurtjes, groot en klein heeft hij gebouwd. Ieder krammetje, elk haakje heeft hij bevestigd. En over elke oplossing heeft hij nagedacht.’

Goed is soms goed genoeg

Maar haar vader vragen stellen kan niet meer. Dus ze doen het zoals zij denken dat het goed is. ‘Soms zeggen we tegen elkaar: ‘dat had papa zeker anders gedaan, maar ja, wij vinden het goed genoeg. Dus zo doen we het’. Het klinkt gek maar het is voor ons een geluk dat we allemaal even niet kunnen werken door de coronamaatregelen. Alle podiumkunsten liggen stil dus ik kan nu even niets anders doen dan me focussen op het werk hier. Dat zal wel ergens goed voor zijn. Als straks de boel weer opengaat, zien we dan wel weer hoe we het oplossen. Er komt altijd weer iets voor in de plaats. Dat weet ik zeker.’


‘Als ik nu terugkijk op deze heftige maanden denk ik toch dat deze tijd straks geen blijvende nare herinnering oproept, wel een verdrietige. Het was mooi en goed. En we houden de gedachte vast dat hij hier nog gewoon voortleeft. Mama zei dat bij zijn afscheid heel mooi: ‘We brengen je weg, maar je blijft hier’.’

Comments to: ‘We waren blij dat we allemaal corona hadden want dan konden we tenminste dicht bij elkaar zijn’

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Attach images - Only PNG, JPG, JPEG and GIF are supported.

Care4Corona Fotoboek

Een selectie uit de 2.700 inzendingen voor de Care4Corona Fotowedstrijd, verzameld en gebundeld in dit unieke fotoboek. De heftige, ontroerende en inspirerende foto’s met verhalen laten een compleet beeld zien van de eerste maanden van de Coronacrisis in Nederland.

Bestel

Hou me op de hoogte?

Schrijf je in en blijf per mail op de hoogte van nieuwe artikelen:

Door je in te schrijven ga je akkoord met onze Privacyverklaring.

Login

Welcome to Typer

Brief and amiable onboarding is the first thing a new user sees in the theme.
Join Typer
Registration is closed.