Verpleegkundige Rianne van Toorn (44) doet verslag van het werken op de Covid-afdeling van het Rivierland Ziekenhuis in Tiel.

‘Iedereen die op de covid-afdeling van het ziekenhuis terechtkomt is per definitie flink benauwd. Ze hebben een zuurstofbrilletje op de neus en praten gaat moeizaam. Spreken in hele volzinnen lukt niet meer. Vaak kunnen ze nog wel wat tv-kijken, een beetje puzzelen. Uit het niets zie ik Covid-patiënten instorten. Dan lopen ze één keer heen en weer naar de wc en zijn ze terug, dan blijkt hun zuurstofgehalte ineens enorm gedaald. Wij moeten vervolgens alles uit de kast trekken om te zorgen dat ze weer wat lucht hebben.’

Laatste gesprek

‘Het enge is ook dat patiënten niet door hebben hoe slecht ze eraan toe zijn. Ze voelen zich niet verschrikkelijk benauwd terwijl als ik naar hun saturatiewaarden kijk, ze zowat blauw zouden moeten aanlopen. Patiënten hebben vaak niet door dat ze het laatste gesprek voeren met hun naasten. Ik houd de Ipad vast, sta naast ze in mijn beschermende pak, met handschoenen aan en mondkapje op. Vaak gaat het in zo’n gesprek over koetjes en kalfjes, ze zwaaien naar elkaar, lachen nog om grapjes. Er komt ook regelmatig foute humor voorbij, galgenhumor. We hangen op, de patiënt gaat opeens achteruit, sterft. En dan was zo’n iPad-gesprekje waarin het nog redelijk leek te gaan, toch het laatste gesprek.’

Trial and error

‘Ik werk normaal gesproken bij de afdelingen neurologie en cardiologie. Covid is anders dan wat ik tot nu toe heb meegemaakt. Ik handel maar heel intuïtief. Het is trial and error. Ik draai diensten van acht uur. Dat is zwaar, in zo’n beschermend pak werken. Je bril beslaat, ik krijg koppijn van dat kapje, het is bloedheet. Het ziekenhuis heeft een speciale koffiekamer ingericht voor de Covid-medewerkers. Daar staat van alles, een koelkast vol eten en drankjes. En we kunnen er met elkaar praten, even bijkomen. Daar ga ik naartoe als het werk het toelaat. Even zitten met een kop koffie.’

Zuurstoftekort

‘Iedereen denkt dat de IC-afdeling het ergste is, maar daar zijn de meeste patiënten zich tenminste niet meer bewust van hun ziekte. Die liggen bijna allemaal onder zeil. De meeste patiënten overlijden hier, op de gewone Covid-afdeling, en niet op de IC. En er liggen hier ook dertigers, veertigers en vijftigers. Er liggen oudere patiënten die niet meer gereanimeerd of beademd willen worden. Ik zou het ook niet willen, weet ik inmiddels. Als je veel geluk hebt lukt de reanimatie. Maar door het zuurstoftekort in de hersenen, houden veel mensen er schade aan over, zoals geheugenverlies, persoonsveranderingen, en concentratieproblemen. En dan hebben we het nog niet eens over de lichamelijke problematiek.’

Stikkend sterven

‘Als er een bed leeg komt, ligt er binnen tien minuten weer een nieuwe patiënt in. Ik zie dat veel patiënten last hebben van doodsangst. Ze zijn zo bang om stikkend te sterven. Ik laat mijn gevoel spreken, neem de tijd om bij ze te zitten. Laatst overleed er een patiënt aan corona, hij was nog geen 50 jaar. ’s Nachts heb ik aan zijn bed gezeten. Hij maakte zich zulke zorgen dat hij zijn naasten financieel niet goed kon achterlaten. Ik kan dan niks anders doen dan zijn hand vasthouden en met hem praten, hem troost bieden.’

Jonge man

‘Hoe ik dat doe? Troost bieden is eigenlijk niet anders dan luisteren en er ZIJN. Ik heb zijn kap afgedaan zodat hij kon praten. Officieel mag dat niet, maar ik voelde dat het moest. Hij was zo onrustig, en benauwd zijn ze allemaal toch wel, met of zonder zuurstofkap. Toen ik de volgende ochtend kwam, was hij overleden. Dat raakt me enorm, zo’n relatief jonge man. Er is ook een jonge man van pas 23 jaar bij ons in de nachtdienst helemaal ingestort en per ambulancehelicopter overgeplaatst naar een ander ziekenhuis naar de IC, omdat het bij ons al vol lag. Zijn broer lag ook al bij ons op de IC aan de beademing. Het is dus echt niet een ziekte waar alleen ouderen aan overlijden of erg ziek van worden.’

Eigen ervaring

‘Onlangs overleed er een oudere man op onze corona-afdeling en zijn vrouw raakte helemaal in paniek. Dat weet ik helaas zelf nog zó goed, die paniek die over je heen golft. Zeventien maanden geleden is mijn vriend Arjan plotseling overleden aan een hartstiltand, 43 jaar. Ik heb hem nog gereanimeerd en er is een heel team gekomen, maar er was geen redden meer aan. Door mijn eigen ervaring kon ik haar tot rust brengen.’

Overprikkeld

‘Het is fijn dat ik kan helpen, maar het vreet ook alle energie uit me weg. Als ik thuiskom, dingt vaak pas door hoe heftig het is wat ik allemaal heb gezien. De hele dag gaat dan door mijn hoofd. Mijn zoon van zestien snapt dat en laat me met rust. Het enige dat ik nu kan, is werken en voor mijn zoon zorgen. Ik kijk geen Journaal, geen Jinek, geen praatprogramma’s. Ik heb al genoeg corona in mijn leven. Ik voel me al totaal overprikkeld. Ik zet een Yogachannel aan die ik op de radio heb gevonden of ik ga kleuren.’

Strenger

‘De allerhoogste piek hebben we hier nu gehad, denk ik. Als we ons allemaal tenminste aan de RIVM-regels houden, en dat zie ik lang niet altijd gebeuren. Er zijn genoeg mensen met klachten die zich niet realiseren hoe besmettelijk ze zijn voor anderen en die toch van alles blijven doen. Of mensen die geen afstand houden tot elkaar. Ik woon in een nieuwbouwwijk en dan zie ik al die jonge ouders borrelen, samengeklit in de straat. “Wat zijn jullie ongelooflijk dom bezig”, denk ik dan. Mensen moeten veel strenger voor zichzelf zijn. Soms zou ik ze weleens willen meenemen naar mijn Covid-afdeling, dat zou ze misschien wakker schudden.’

Eigen gezondheid

‘Ik temperatuur mezelf 2x per dag. Stiekem doe ik het ook weleens vaker dan die officiële twee keer, als ik me zorgen maak om mijn eigen gezondheid. We zijn heel goed beschermd, maar ik kan natuurlijk ook gewoon besmet raken in de supermarkt. Mijn angst is dat mensen met Covid-klachten toch naar de supermarkt gaan, omdat ze denken: “Ik voel me niet zo lekker, ik doe nog even snel boodschappen, dan heb ik wat in huis.” Ik hoop zeer dat er snel een vaccin komt en dat we ertegen ingeënt kunnen worden, dan wordt corona een chronische ziekte, zoals de mazelen.’

Fotobijschrift I: Rianne in haar speciale Covid-pak in de sluis.

Fotobijschrift II (foto in gewone kleding) ‘Ik heb de ketting om die van mijn vriend Arjan is geweest. Hij was kok en was altijd ontzettend gepassioneerd bezig met alles wat met eten te maken had. Het middelste bedeltje is een garde. En daarin is zijn as verwerkt. Zo heb ik hem altijd bij me. Ik doe de ketting ook nooit af. Ook op de Covid-afdeling, want ik houd hem onder mijn pak.’

People reacted to this story.
Show comments Hide comments
Comments to: ‘Als ik thuiskom, dringt vaak pas door hoe heftig het is’
  • Avatar
    april 30, 2020

    Wat zijn jullie verpleging enz toppers. En ja er zijn vele die niet door hebben dat Corona virus zo besmettelijk is. Ik zie het ook rondom mij heen. Houd afstand. En respect voor elkaar. Help elkaar daarin. Ik ben zelf nierpatient. Mocht in een nieuwe nier ontvangen. Zo bijzonder. Maar ook een groot risico patiënt. Dus moet altijd allerd zijn. Dit interview is een Eye opener voor iedereen. Het is duidelijk en bovenal menselijk. Met het hart op de goede plaats. Ik hoop ook dat alle mensen zich bewust worden. Wat is nu echt belangrijk in je eigen leven. Maar denk ook aan je naaste. We leven allen in deze wereld. Wees zuinig op elkaar. En gun elkaar het licht in de ogen. Ik gun iedereen alles. Maar wil met niemand ruilen. Samen kunnen we verder komen. Ook in deze corona tijd.

    Reply
  • Avatar
    april 30, 2020

    Een heftig verhaal. Ik weet uit eigen ervaring ook hoe benauwd zijn voelt, dat is echt geen pretje. Om daar dagelijks op een Covid afdeling mee geconfronteerd te worden lijkt me heel zwaar. Je doet uitstekend werk en dat wordt zeer gewaardeerd. Petje af. We hopen allemaal dat deze nare tijd snel voorbij gaat. Sterkte en hou vol, maar zorg ook goed voor je zelf!

    Reply
  • Avatar
    mei 1, 2020

    Heftig en zwaar voor jullie kanjers in de zorg denk aan jullie de vlag hangt hier al een paar weken en hoop en bid dat iedereen zich nu is gaat beseffen wat ze jullie aan doen als ze zich niet aan de regels houden ik zit vanaf dag 1 thuis ben longpatient kom nergens wens je heel veel sterkte en kracht in deze zware tijden

    Reply
Write a response

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Attach images - Only PNG, JPG, JPEG and GIF are supported.

Rubrieken

Care4corona Fotowedstrijd

Tentoonstelling fotowedstrijd

Van zaterdag 8 augustus t/m zondag 20 september zal de tentoonstelling PANdemIC in Museum Hilversum te zien zijn met foto’s van de Care4Corona Fotowedstrijd. Reserveer kaartjes voor de tentoonstelling

Hou me op de hoogte?

Schrijf je in en blijf per mail op de hoogte van nieuwe artikelen:

Door je in te schrijven ga je akkoord met onze Privacyverklaring.

Login

Welcome to Typer

Brief and amiable onboarding is the first thing a new user sees in the theme.
Join Typer
Registration is closed.