Het lijkt alsof ik er heel laat mee kom maar de mensen die zich laten leiden (of moet ik zeggen die lijden) door angst, dat zijn er een heleboel. We kennen allemaal de voorbeelden van hamsterende mensen in de supermarkt. Producten die niet meer te krijgen waren, zijn onder andere wc-papier (sinds wanneer is dit een eerste levensbehoefte?) pasta, houdbare melk, eieren en jawel: chips. En ook drogisterijen werden leeggekocht. Daar kwam ik zelf achter toen ik ziek werd en een vriendin probeerde om paracetamol en een thermometer aan te schaffen.

Ik heb deze zaken normaliter niet in huis. Gevalletje ‘weer wat geleerd’. Na in acht zaken te zijn geweest, belde mijn vriendin mij en gaf het op. Uiteindelijk heb ik na wat bedelwerk toch wat strips paracetamol kunnen bemachtigen en een good old kwikthermometer, die dus gewoon op de ouderwetse manier meet…..u mag het zelf invullen.

In Amsterdam zijn nog steeds mensen die niet weten wat social distancing is (misschien een cursus Engels?) of zich er gewoon niet aan houden. En als ik dan met een grote boog om ze heen loop word ik met de nek aangekeken. Dat accepteer ik in liefde omdat deze mensen misschien geen idee hebben hoe gevaarlijk het coronavirus kan zijn. En het niet van zo dichtbij hebben meegemaakt, dan staat het misschien ver van je af? (Ik heb het niet bij ze nagevraagd dus dit is mijn aanname). Andersom gebeurt ook. Vanmorgen vroeg, om 6:45 uur, stond ik ineens oog in oog met het toppunt van paniek. Andermans paniek, welteverstaan. Sinds drie dagen mag ik weer naar buiten en ik ben nog heel erg voorzichtig. Ik doe aan overmatige social distancing. Nu ik dit schrijf, moet ik er zelf om lachen. Ik besef dat het er toch raar uit moet zien als ik, omdat ik ver voor mij iemand zie, ineens een grote afslag naar links of rechts maak. Nu snap ik dat de mensen mij raar aankijken.

Maar goed, ik was dus lekker vroeg buiten om met de hond te wandelen en niemand tegen komen. Nou ja, bijna niemand. Op een gegeven moment liep ik over de brug en liep 15 meter voor mij een dame met een “rescuedog”-achtige jonge hond. Mijn hond, een lieve goedzakkerige, slobberige en kwijlerige boxer van 2,5, die reageert en goed luistert naar de naam Joep, loopt vrijwel altijd los. Zo ook nu. Joep dacht, he he eindelijk een andere hond na 40 minuten lopen, en versnelde zijn pas om eens even enthousiast gedag te zeggen tegen deze vast en zeker leuke andere hond. Ook deze hond vond de ontmoeting werkelijk waar fantastisch. Maar zijn baasje iets minder. Met haar voet duwde ze Joep weg en toen ze mij in het oog kreeg, liet ze Joep voor wat hij was en richtte ze haar boze paniek op mij. Ze schreeuwde naar mij dat honden mensen kunnen besmetten met CORONA en dat ik gek was! Om vervolgens nog wat andere, niet herhaalbare lelijke woorden en zinnen te schreeuwen.

Mooi! In ieder geval de hele buurt wakker. En ach, je moet het ook eens meegemaakt hebben dat iemand keihard ‘CORONA, CORONA’ schreeuwt. Ik bleef even staan en aanschouwde het tafereel dat zich voor mijn neus afspeelde. Waar anderen zich laten verleiden om of lelijk terug te doen of te denken, mens je bent knettergek! deed ik wat ze mij al schreeuwend vroeg. Ik riep mijn allerliefste furby Joep terug. Die keek mij aan met een blik van, ‘ik heb niets gedaan!’ In liefde kon ik kijken naar deze dame die zich ogenschijnlijk op dat moment liet leiden door haar angst. Dat kon ik accepteren en ook wel enigszins begrijpen. Waarom? Veel, heel veel nieuws dat je leest is in deze periode negatief, zwaar en gericht op het creëren van angst. En veel mensen zijn bang en hebben geen idee hoe ze hiermee om kunnen gaan. Vanuit een gevoel van angst, denk en handel je echt anders dan vanuit rust en liefde.

Ik ben niet in gesprek gegaan met deze dame. Het was ook vroeg voor mij. Maar ik neem haar niets kwalijk. Ik dacht, ik gun je dat je je bewust gaat worden van je angst. Dat je deze ten volle kan toelaten en vrijlaten en je er niet meer door zal laten leiden. Deze keuze kunnen we maken. Niet alleen deze dame, maar wij allemaal en dat gun ik ons.


Stiekem hoop ik dat ik haar morgenochtend ook weer tegen zal komen. En weet je wat? Dan houd ik Joep bij me en zal ik haar op ruime, social distance+ afstand mijn grootste glimlach schenken. Wie weet, draag ik dan op een positieve manier een beetje bij aan haar gevoel. Een glimlach kost niets en levert vaak veel op.

Comments to: Keep Calm and don’t panic!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Attach images - Only PNG, JPG, JPEG and GIF are supported.

Rubrieken

Care4corona Fotowedstrijd

Tentoonstelling fotowedstrijd

Van zaterdag 8 augustus t/m zondag 20 september is de tentoonstelling PANdemIC te zien in Museum Hilversum met foto’s van de Care4Corona Fotowedstrijd. Reserveer kaartjes voor de tentoonstelling

Hou me op de hoogte?

Schrijf je in en blijf per mail op de hoogte van nieuwe artikelen:

Door je in te schrijven ga je akkoord met onze Privacyverklaring.

Login

Welcome to Typer

Brief and amiable onboarding is the first thing a new user sees in the theme.
Join Typer
Registration is closed.